Παπαρρηγόπουλος – Ζακυνθινός – Σάθας - ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΔΙΨΩ

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Παπαρρηγόπουλος – Ζακυνθινός – Σάθας

Πολιτισμός > Λαογραφία-Παράδοση
Παπαρρηγόπουλος – Ζακυνθινός – Σάθας – Παναγιωτόπουλος διαψεύδουν τον Φαλμεράυερ
Ο Έλληνας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος ανατρέπει με ακαταγώνιστα επιχειρήματα την παράδοξη θεωρία του Φαλμεράυερ, ο δε σοφός μεσαιωνοδίφης Σάθας αρνείται απολύτως ότι η σλαβική φυλή επέδρασε ποτέ στην Πελοπόννησο, ισχυριζόμενος ότι μόνο μερικοί Αλβανοί και Βλάχοι εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.
Εδώ, φίλε αναγνώστη, θα πρέπει να μακρηγορήσουμε και ζητάμε την ανοχή σου.
Ο Γερμανός θεολόγος – εθνολόγος Φαλμεράυερ καταγόταν από φτωχούς γονείς και κατά την παιδική του ηλικία έβοσκε τα ζώα του πατέρα του.
Υποστηρίχτηκε από Γερμανούς μοναχούς, σπούδασε θεολογία και έμαθε ανατολικές γλώσσες και το 1826 διορίσθηκε ως καθηγητής σε Γυμνάσιο και κατόπιν σε Λύκειο. Απετέλεσε τη διαρκή συνοδεία του Ρώσου στρατηγού Τολστόι, που ήταν μεγιστάνας του πλούτου και διέθετε τεράστια χρηματικά ποσά για τα έξοδα των περιηγήσεων στις ανατολικές χώρες και στην Ελλάδα του φτωχού δασκάλου μέχρι τουλάχιστον το έτος 1848, οπότε και διορίστηκε καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μονάχου στην έδρα της Ιστορίας. Δεν είναι, λοιπόν, απίθανο στη διαμόρφωση της θεωρίας του περί των Ελλήνων να επέδρασε η γνώμη του Ρώσου στρατηγού, ο οποίος από επιφανής στρατιωτικός μεταβλήθηκε σε ερευνητή των ελληνικών πραγμάτων!!!
Είτε διότι αυτός εξυπηρετούσε σλαβικά σχέδια της τότε ρωσικής πολιτικής είτε διότι ήταν απλός Ρώσος δηλαδή Σλάβος και επιθυμούσε να κατορθώσει τον εκσλαβισμό της Ελλάδος στηριζόμενος σε μερικές τοπωνυμίες, που ήταν υπολείμματα της διάβασης από τη χώρα μας μερικών ομάδων των ομοφύλων του. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτριος Ζακυνθινός στην πραγματεία του «Οι Σλάβοι εν Ελλάδι» ανατρέπει με ακαταμάχητα επιχειρήματα από σοβαρότατες πηγές το ψεύδος της θεωρίας του Φαλμεράυερ. Από μια λεπτομερή έρευνα του Έλληνα φιλόλογου Σπυρίδωνος Παναγιωτόπουλου «Τίνες ήλθαν κατά τον Μεσαίωνα εν Ελλάδι», μαθαίνουμε ότι ουδέποτε ήλθαν στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Σλάβοι, αλλά μόνο ολίγοι Άβαροι, Γέπηδες και Αλβανοί που δεν ήταν περισσότεροι από τριάντα χιλιάδες.
Απ’ αυτούς ένα τμήμα ήρθε στην Αχαΐα και εγκαταστάθηκε σε περιφέρειες των Πατρών και της Αιγιαλείας γι’ αυτό βρίσκονται και διατηρούνται ακόμη μερικά τοπωνύμια με σλαβικά ονόματα. Από στατιστική του Δ. Ζακυνθινού βρίσκουμε ότι από τα ενενήντα πέντε τοπωνύμια όλης της Αχαΐας, η Αιγιάλεια παρουσιάζει μόνο δεκαεπτά.
Ο μικρός αυτός αριθμός αποδεικνύει ότι στη Βοστίτσα κατοίκησαν ελάχιστοι Σλάβοι και επομένως η επί του τόπου επίδρασή τους υπήρξε ασήμαντη και μόνο την ονομασία άφησαν στην ωραία πόλη του Αιγίου.
Το 881 μ.Χ. στόλος Σαρακηνών καταδρομέων με τον ναύαρχο Φορ λεηλάτησε τα παράλια της Πελοποννήσου από τη Μεθώνη, Πάτρα, Βοστίτσα μέχρι την Κόρινθο. Από τον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Μακεδόνα εστάλη εναντίον τους ο Βυζαντινός ναύαρχος Ωρύφας, ο οποίος αντί να κάνει τον περίπλου της Πελοποννήσου, πέρασε τον στόλο του μέσα σε μια νύχτα διά ξηράς εντός του Κορινθιακού, κατέστρεψε τον στόλο των Σαρακηνών και σκότωσε τον ναύαρχο Φορ.
Κατά το έτος 978 ο Βούλγαρος βασιλιάς Σαμουήλ κατέβηκε και πάλι στην Ελλάδα λεηλατώντας τα μέρη απ’ όπου πέρασε και έφτασε μέχρι το Αίγιο και την Πάτρα.
Το χρονικό του Γαλαξιδίου αναφέρει και περιγράφει ως εξής τα γεγονότα σχετικά με τους βάρβαρους εισβολείς: «Τον καιρό της βασιλείας Κωνσταντίνου του Ρωμανού, αγριωποί και χριστιανομάχοι άνθρωποι, Μπόλγαροι (Βούλγαροι) λεγόμενοι, εμπήκασι στην Ελλάδα και από σπαθίου και κονταρίου εχαλάχασι τους χριστιανούς και ετραβήξασιν ίσα στον Μωρέα». Τον νίκησε όμως στον Σπερχειό ποταμό ο βυζαντινός στρατηγός Νικηφόρος Ουρανός και τον διέλυσε κυριολεκτικά έτσι που μόλις σώθηκε αυτός και ο γιος του και επέστρεψαν στην πατρίδα τους ντροπιασμένοι.
Ύστερα από τόσες καταστροφές απ’ τους επιδρομείς και τους τρομακτικούς σεισμούς, η οικονομική κατάσταση του Αιγίου διατηρήθηκε ανθηρή στη βυζαντινή περίοδο.
Είναι καταπληκτική η ζωτικότητα και η αναγεννητική δύναμη αυτής της πόλης. Αδιάκοπα καταστρεφόταν και σε λίγο ξανακτιζόταν από τα ερείπια και την τέφρα. Αλλά και ολόκληρη η Πελοπόννησος γρήγορα επανόρθωνε τις ζημιές της και ξανάβρισκε πάντοτε την ευημερία της.
Γνήσιοι, λοιπόν, απόγονοι των Αχαιών της πρώτης Αχαϊκής Συμπολιτείας οι Αιγιαλείς και οι άλλοι Αχαιοί συνεχίζουν την αποφυγή των πολεμικών περιπετειών ρίχνοντας έτσι όλη τους τη δραστηριότητα στην καλλιέργεια των εύφορων εδαφών τους.
Και ήταν τόση η παραγωγική τους ικανότητα, καθώς διηγείται ο Κεδρινός, ώστε κατά τη μεγάλη έλλειψη σίτου στην Κωνσταντινούπολη το 1037, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ ο Κομνηνός αγόρασε εκατό χιλιάδες βυζαντινών μέτρων σίτου για τη διατροφή της πρωτεύουσας, χωρίς αυτή η μεγάλη εξαγωγή να επηρεάσει τις ντόπιες ανάγκες της Αχαΐας.
Από την εποχή των Μακεδόνων και των Πτολεμαίων η Αιγιάλεια και η Αχαΐα εξακολουθούν να αποτελούν τον σιτοβολώνα της Ελλάδας.
Οι ειρηνόφιλοι Αχαιοί τον 7ο αι. μ.Χ. σε μια εκστρατεία των Βυζαντινών κατά της Ιταλίας, αντί για στρατιώτες πρόσφεραν 100 λίτρες χρυσού και 1000 ίππους. Το αίτημά τους δε αυτό υποστηρίχθηκε απ’ τον στρατηγό πρωτοσπαθάριο Ιωάννη Πρωτεύοντα.


 
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού