I.Μονή Πεπελενίτσας - ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΔΙΨΩ

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

I.Μονή Πεπελενίτσας

Πολιτισμός > Λαογραφία-Παράδοση
Η Μονή Πεπελενίτσας και τα γύρω απ’ αυτή χωριά του τέως δήμου Αιγίου
Στην επιστροφή μας από τους Ταξιάρχες μας μετέφερε στο Αίγιο κάποιος προσκυνητής που έφευγε κι αυτός μαζί με μας.
Με ένα ταξί αρχίσαμε τη νέα διαδρομή μας ακολουθώντας τις δυτικές όχθες του ποταμού Σελινούντα. Το πρώτο χωριό που συναντήσαμε είναι η Κόκκοβα με 62 κατοίκους, η Βόβοδα με 587 κατοίκους το 1903. Απέχει από το Αίγιο γύρω στα 6 χμ. και σε απόσταση άλλα 6 χμ. συναντάμε το χωριό Κουνινά με 769 κατοίκους, που είναι χτισμένο στον πρόβουνο του Παναχαϊκού, Χιονίστρα, πιο πάνω απ’ τη γυναικεία μονή της Πεπελενίτσας, η οποία υπάγεται στην παραπάνω κοινότητα και απέχει γύρω στα 1000 μ. απ’ αυτή.
Είναι χτισμένη ψηλά σε απόκρημνο βράχο 400 μ. πάνω απ’ τη θάλασσα, ανάμεσα σε πυκνό δάσος από πεύκα και σε νερά που πέφτουν πανοραμικά απ’ τους βράχους.
Όλο το συγκρότημα από μακριά φαντάζει σαν αετοφωλιά κολλημένη πάνω στα βράχια και έτοιμη από στιγμή σε στιγμή να κατρακυλήσει. Είναι και τούτο κτίσμα του 15ου αιώνα περίπου. Για τους κτήτορες της Μονής υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι ότι κτίσθηκε από την ευσεβή Ελένη, αδελφή του οσίου Λεοντίου του κτήτορα της Μονής Ταξιαρχών και η άλλη είναι ότι κτίσθηκε από την κόρη του ηγεμόνα της Αχαΐας Θωμά Παλαιολόγου, που ονομαζόταν Μπέπελ-Ελενίτσα.
Η δεύτερη εκδοχή φαίνεται ότι είναι η επικρατέστερη εφόσον η ονομασία μάς το επιβεβαιώνει, διότι κατόπιν αποκοπής του αρχικού γράμματος (Μ) δημιοργείται το όνομα Πεπελ-Ελενίτσα!
Στην επανάσταση του Ορλώφ οι Τουρκαλβανοί έκαψαν το μοναστήρι κι έσφαξαν όλες τις μοναχές.
Λόγω της ολοκληρωτικής καταστροφής εκείνης, η μονή στερείται Αγίων Λειψάνων και ιερών κειμηλίων. Τα μόνα ιστορικά της κειμήλια είναι δύο πατριαρχικά σιγίλια, χειρόγραφα σε περγαμηνή του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ εν έτει 1807, τα οποία αναφέρονται στο προνόμιο της Μονής ως όντως Σταυροπηγιακής.
Τέλος, διατηρεί μέσα σε αργυρή λειψανοθήκη οστά των Αγίων Αναργύρων ,Κοσμά και Δαμιανού καθώς και του αγίου Χαραλάμπους.
Όπως όλα τα μοναστήρια έτσι και τούτο που βρισκόμαστε σήμερα στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και κατά την Επανάσταση του 1821 πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο δούλο γένος και στους πολεμιστές τόσο με τα υλικά του αγαθά όσο και με την ηθική του συμπαράσταση στον αγώνα. Είναι πολύ ωραία εδώ ψηλά μέσα στο θαυμάσιο τοπίο που ο καθαρός και μυρωμένος απ’ τα πεύκα αέρας μάς χτυπάει στο πρόσωπο. Τα νερά τρέχουν από παντού σαν καταρράκτες και δε μας κάνει καρδιά να φύγουμε.
Όμως η ώρα περνάει κι έχουμε δρόμο πολύ ακόμα κι αρκετά χωριά να επισκεφτούμε.
Τώρα παίρνουμε πάλι τη δυτική όχθη του Μεγανίτη ποταμού για να κατηφορίσουμε προς τη θάλασσα. Το πρώτο χωριό που συναντήσαμε είναι η Παρασκευή με 438 κατοίκους και υψόμετρο 615 μέτρα, η Αράχωβα που είχε κάποτε κι αυτή 840 κατοίκους και υψόμετρο από τη θάλασσα 742 μέτρα, η Γρέκα με 145 κατοίκους, το Κακοχώρι με 314 κατοίκους, του Χατζή με 152 κατοίκους, του Δημητρόπουλου με 90 και του Μουρλά με 420 κατοίκους, το οποίο είναι και παραθαλάσσιο. Έχουμε τώρα την τελευταία διαδρομή στον τέως δήμο Αιγίου με μια σειρά από χωριά που κι αυτά είναι όλα στη δυτική και πάλι όχθη του Θολοπόταμου.
Αρχίζουμε από τα Σελιανίτικα, όπου οι κάτοικοι είναι Φελοΐτες απ’ την πρωτεύουσα του δήμου Σελιάνας. Είχε δε 115 κατοίκους, κατά τον Κορύλλο, το 1903. Το δεύτερο χωριό της τελευταίας αυτής διαδρομής μας είναι ο Λόγγος με 388 κατοίκους. Και τα δύο αυτά χωριά είναι παραθαλάσσια και βρίσκονται κάτω από τον Εθνικό δρόμο Πατρών – Αθηνών.
Το επόμενο χωριό είναι οι Νερατζιές με 65 κατοίκους, τα Αγριδέικα με 207 κατοίκους- οι οποίοι είχαν κατέβει απ’ το Αγρίδι Νωνακρίδας- η Τούμπα με 114 κατοίκους, το Γληγόρι με 121 κατ. και το Μερτίδι με 67 κατ., που είναι και το τελευταίο χωριό στην κοιλάδα του Θολοπόταμου.
Η ώρα είναι 6 μ.μ. κι άρχισε να σουρουπώνει. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής κατηφορίζοντας από το ψηλό Μερτίδι.
Στις 7:30 μ.μ. φτάσαμε και πάλι στην Πάτρα.

 
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού